Kontakt der Kontinenten

lift

Deze lift is het kleine liftje. Het hotel heeft – begrijpelijk – geen foto’s van de levensgevaarlijke lift aan de andere kant.

En zo kom ik sinds ongeveer twee jaar met enige regelmaat in het illustere congreshotel “Kontakt der Kontinenten”. De spelling van de naam verraadt een zekere jaren ‘7o invloed, maar ik moet zeggen dat het een sfeervol hotel is, gemaakt van een omgebouwd klooster in de bossen van Soesterberg.

Het hotel prijst zich dat ze erg milieuvriendelijk en verantwoord te werk gaan, en ook, dat ze “rolstoelvriendelijk” zijn. Over dat laatste verschillen het hotel en ik van mening. Er zijn veel schattige trappetjes en opstapjes die met trapliftjes (vermoedelijk ook uit de jaren 70) worden overbrugd. Het kleinste trapliftje is te klein voor mijn kleine scootmobiel. Het past net, dat wil zeggen dat de hekjes niet dicht gaan. Een lift anno 2017 zou dan niet moeten werken. Dit liftje uit de vorige eeuw doet dat wel en overbrugt vijf treden.

De andere traplift overbrugt een hele trap (20+ treden) en is zo te zien ook uit de jaren 70. De laadklep is lam, dat wil zeggen dat die te allen tijde horizontaal blijft hangen. Praktisch gezegd: je rijdt zo het trapgat in. Ook is er geen hekje om te voorkomen dat je per ongeluk uit je rolstoel of scootmobiel kunt vallen tijdens de reis. De eerste keer dat ik hiervan gebruik maakte liepen er twee hotelmedewerkers achter mij aan “voor de veiligheid”. Als mijn scootmobiel van de rem was geschoten, waren ze plat geweest. De keren daarna heeft denk ik de arbeidsinspectie ingegrepen, want niemand liep mee of keek of en hoe ik van de lift gebruik maakte. Bij een veilige lift hoeft dat ook niet. Bij deze lift lijkt het me een noodzaak, want diegene kan dan de ambulance bellen als ik ervanaf schiet.

Natuurlijk heb ik dit al herhaaldelijk onder de aandacht gebracht bij de receptie. De receptie is behangen met certificaten en keurmerken van hoe milieuvriendelijk en gastvrij dit hotel is. Dat is natuurlijk allemaal heel erg leuk, maar veiligheid van de gasten staat wat mij betreft nog net een tandje hoger op de ladder qua prioriteit.

Er zou een Verbouwing komen, Die Al Deze Problemen Zou Oplossen. Twee jaar verder: geen verbouwing. Maar dat doet er in feite niet toe. Ik kan al twee jaar niet veilig die trap op en af.

Mijn voorstel: alle vergaderingen met gehandicapten vinden plaats op de begane grond. Zonder meerkosten voor de betreffende organisatie. Of het hotel noemt zich niet meer “rolstoelvriendelijk”. Waardoor al die patientenorganisaties moeten uitwijken naar een andere lokatie.

Kortom: Aktie gewenst van Kontakt der Kontinenten. Kom op, nou!

 

 

Trein

treinMijn dochter is voor haar studie bezig met een onderzoekje om te kijken hoe ze de communicatie voor gehandicapten die met de trein moeten, kunnen verbeteren.

Ze heeft een enquete gemaakt (graag invullen als u rolstoelgebruiker dan wel scootmobielrijder bent) en wilde ook even testen hoe het proces nou in de werkelijkheid zou gaan. Daartoe mocht ik als huisgehandicapte optreden.

Helaas ben ik niet in actie gekomen. Ze dacht dat ze op dezelfde dag wel een trein assistentie kon regelen en dan zouden we naar het dichtstbijzijnde station rijden en terug. Het regelen van een trein in Utrecht voor station Leiden bleek onmogelijk. Dochterlief kreeg een folder en dat was het dan. Er bleek dat assistentie alleen maar voor een beperkt aantal stations verkrijgbaar was. Soms bestond de assistentie van de NS uit het bellen van een taxi voor de gehandicapte bij gebrek aan faciliteiten op het station. WTF? Dat kun  je dan veel beter zelf doen.

Voor de zekerheid keek dochter nog even naar de trein waar ik dan bij een gelukte boeking in zou moeten kunnen. Het zou zomaar kunnen zijn dat je een trein plus assistentie geboekt hebt op een bepaalde tijd, maar dat je alsnog niet wordt toegelaten in de trein omdat het te druk is.  Voor mensen met een handicap zoals de mijne betekent dat een uur (minstens) wachten: een energielek van jewelste.

In de moderne treinen is de plek voor een scootmobiel / rolstoel achter de kleine schuifdeuren. Om daar in te komen moet je door de schuifdeur en dan een hoek van 90 graden maken. Dochterlief heeft het gemeten: daar kom ik hopeloos klem te zitten.

Laten we het anders organiseren. Vergeet de trein voor gehandicapten. Regel een goede deal met een taxibedrijf of belbus en laat gehandicapten daarmee gaan voor de prijs van een treinkaartje. Ons leven is al gecompliceerd genoeg.

 

Liplip

liplip-meike

Het wordt al bijna lente. Bloemetjes steken hun kop op, en na een bijzonder vervelende week (vervelend want ik was zo moe) werd ik wakker met een ouderwetse zin om uit bed te springen en wat te gaan doen.

Het eerste dat er bij mij bij inschoot na mijn CVA was mijn make up. Ik probeerde er in het revalidatiecentrum wel gezellig uit te zien en liet de postorderbedrijven regelmatig wat leuks bezorgen in de vorm van (rekbare) tunieken en leggings die met een hand aan te trekken waren. Daarnaast vond ik het al een hele prestatie om mijn haar te kammen, dus verdere make up handelingen waren uitgesloten.

Voor mijn CVA was ik fan van de lang houdbare lipstick. Mijn jongste dochter vond dat altijd interessant, en riep “Liplip!” als ik nog geen lippenstift ophad. Zelf probeerde ze dat dan uitgebreid met haar kleutermake-up.

Ik besloot maar eens te gaan kijken wat er nu was, omdat ik alle make up had weggegooid. De houdbaarheidsdatum was allang verstreken.

Wat bleek: mijn longlasting lipstick van Etos (ooit de best geteste door de consumentenbond) was verdwenen uit het assortiment. Inmiddels was het vervangen door een lipgloss achtige substantie die volgens de verpakking net zo lang zou blijven zitten als de oude.

Wat ik kreeg was een soort tomatensoep effect. Ik voelde me net Floddertje. Zowel de lipgloss achtige substantie als mijn motoriek zorgden voor het Floddertje effect. Ik voelde me een idioot. Gelukkig had ik nog een heleboel schoonmaakdoekjes voor make up, en ik haalde alles er weer af. Na drie keer proberen leek het te lukken. Ik ging naar fysiotherapie: als iedereen in de lach zou schieten vanwege mijn make up, zou ik voortaan kleurloos door het leven gaan.

Gelukkig kreeg ik veel positieve reacties, waardoor ik mijn zelfvertrouwen voelde groeien. Dat had de afgelopen maanden met het vallen en slecht lopen een flinke knauw gekregen, maar krabbelde nu weer overeind.

Liplip

 

Van zuignap tot ergotherapeut

instapbad-vita-rozemarijn

Na de reacties op mijn vorige blog werd het duidelijk dat de zuignap niet geschikt is voor toepassing bij het vastmaken van handgrepen in de badkamer. Hetgeen bij mij dan meteen tot de vraag leidt: waarom is het dan nog toegestaan om die dingen te verkopen? Is er geen instantie die daar over gaat en die alarm moet slaan? Mij ontbreekt de energie om daar achteraan te gaan. Misschien wijd ik er een tweetje aan naar de consumentenbond.

Gelukkig had ik al voor de val een afspraak gemaakt met de ergotherapeute. Dat ging over veilig staan, maar ik had nu een aanvullende vraag: kon zij voor mij een routine bedenken waarmee ik toch veilig in en uit bad kon komen?

Dat kon ze. En zonder zuignaphaken, maar met de badplank. De routine wordt nu dat ik de badplank op het bad leg al voordat ik erin ga, en als ik er weer uit moet, ga ik op de badplank zitten. Dan draaien en benen uit het bad. Dan transfer naar het toilet, om nog verder af te drogen en aan te kleden. En dan pas staan en weglopen.

Mocht het nog meer bergafwaarts gaan, dan zal ik mijn toevlucht moeten nemen tot een zitbad. Ik heb het bovenstaande modelletje maar even uitgeprobeerd 😉

 

 

Stokhouder

stokhouder

Mijn scootmobiel moet in huis staan. Dat wordt ten sterkste aangeraden door de fabrikant. Het vervelende is, dat wij een miniscuul schuurtje hebben waar de scoot niet in kan.  Dus moet hij in de hal staan, die groot genoeg, maar helaas niet erg groot is. Ook leek het ons handig bij aanschaf om een stokhouder erop te laten zetten, zodat ik mijn stok veilig kan vervoeren. De stokhouder zit er bij mij precies zo op als het plaatje hier laat zien.

De houder steekt een stukje uit in de gang. Ik kan de huiskamer uit, maar moet erop letten dat ik de stokhouder omzeil. Vorige maand was ik gevallen door een klein tegeltje. Deze maand werd ik verrast door de stok in de stokhouder. Voordat ik het wist wat er gebeurde, lag ik op de grond, met hevige pijn in mijn rechterzij. Ik had geen idee hoe het kwam. Vermoedelijk ben ik op/in de stok terechtgekomen en daarna voorover gevallen, waardoor ik de aanhechting van de  houder compleet verbogen heb.

Het deed enorm zeer. Inmiddels, twee dagen later, heb ik een fikse bloeduitstorting op mijn buik en schrammen op andere lichaamsdelen. Jaren ben ik niet of nauwelijks gevallen, en nu twee keer in een maand tijd. Jammer voor de mensen van het valonderzoek – heb ik eens wat interessants, valt het net een maand buiten de onderzoeksperiode!

In ieder geval leek het ons verstandig om nog eens te kijken waar de valrisico’s in en om het huis waren. De stokhouder blijft weg- die gaan we niet meer installeren. In plaats daarvan doe ik hem in de tas, of maak ik een klittenband steun met een zakje vast aan de tas. Daar kan de stok in zonder dat er een slecht zichtbare stokhouder in de weg zit.

Ook leek het me verstandig om een greep in de badkamer te maken, ondanks mijn weerzin daartegen. In de ‘35% korting want zonde om weg te gooien bak’ bij onze grootgrutter vond ik een afgeprezen badkamergreep die verplaatsbaar was en de tegels niet beschadigde. Mijn huis wordt nu echt “seniorified”. Ik vind het vreselijk maar voorkom liever dat ik nog een keer zo’n smak maak. Te veel vallen betekent het einde van het bad, en dat stel ik liever nog heel lang uit.

Aan de horizon gloren de seniorendouche en het seniorenappartement. Brrrrr.

 

 

Val

tegeltje

En zo is onze nieuwe badkamer ongemerkt rond de 10 jaar oud. Ik weet niet precies hoeveel, maar een paar van de (kleine) mozaiektegeltjes zitten los en moeten als tijdelijke oplossing weer worden vastgelijmd.

Gelukkig had ik nog een tube Bisonkit constructiekit, waar ik nog in het revalidatiecentrum prima mee had gelijmd en structuren mee had gemaakt. Dat leek me een uitstekende kit om zo’n tegeltje mee vast te zetten. Opgewekt ging ik naar boven- dit varkentje (pardon, tegeltje) zou ik wel eens even wassen. Geconcentreerd boog ik naar de plek van het tegeltje toe (het zat op de badrand). En terwijl ik bezig was om te bedenken hoeveel lijm ik erop zou doen, viel ineens de kracht in mijn linkerbeen weg. Ik dacht nog “staan!” maar daar had mijn been niet de kracht voor.

En zo viel ik achterover op de grond, in de (niet al te grote) badkamer, en ik voelde flinke pijnscheuten door mijn been trekken. Ik gilde mijn dochter naar boven. Die kwam meteen en wilde me optrekken, maar dat deed zo’n pijn dat ik nog even bleef liggen om daarvan bij te komen. Zodra het een beethe weggetrokken was, probeerde ik met haar hulp te staan. Dat lukte, met heel veel pijn. Het lukte ook om mij in bed te krijgen en het voeteneind een beetje omhoog te doen (leve het electrische bed) zodat mijn zere kmie niet de volle spanning had van de rest van mijn been. Dat hielp wat.

De volgende dag kon ik niet naar kleien, omdat ik van de pijn nauwelijks geslapen had en mijn been het niet goed deed. Wel merkte ik dat het een beetje beter ging, en daarom leek me de beste oplossing om rust te nemen en later heel rustig de trap op en neer te nemen. Dat ging, maar meer ook niet. Daarom moest ik vandaag verstek laten gaan bij fysiotherapie.

Het lastige is dat ik niet de energie heb om het hele verhaal aan al mijn behandelaars en kleigenoten te vertellen. Daarom hoop ik dat dit blog in de informatiebehoefte voorziet. Ik voel mezelf altijd enorm schuldig als ik moet afzeggen, omdat mijn adagio is “eerst proberen, en als het niet gaat, naar huis” maar als gehandicapte is dat niet altijd de beste strategie.

Ik denk dat mijn been wel weer de oude zal zijn over een paar dagen. Maar “even een tegeltje lijmen” is een klusje dat ik niet meer moet doen. Alles waarvan ik denk dat het “even” zal duren, moet met grote voorzichtigheid worden betracht. En liever nog uitbesteed. Maar ja, zo’n klein tegeltje… hoe moeilijk kan het zijn?

Afscheid

easy-rider

Soms moet je toegeven dat de dingen zoals je je die had voorgesteld, niet meer gaan. Dat valt niet mee. Aan het eind van het revalidatiecentrum kreeg ik de verwijzing voor een driewielfiets, met de bedoeling dat ik daarmee mijn mobiliteit en beweging kon vergroten. Het idee was dat ik veilig kon fietsen naar allerlei plekken in de stad. Ook kreeg ik er batterijondersteuning bij voor lastige bruggetjes. Maar helaas, vier jaar met mijn fiets leerde dat het eerder achteruit ging dan vooruit. Ik kon niet alleen fietsen, omdat ik mijn voet niet goed kon vastmaken op de trapper, en ook niet goed kon losmaken. Daarnaast viel ik om bij het op slot doen van mijn fiets, omdat ik daarbij moest buigen en iets doen tegelijkertijd.

Toch hoopte ik op verbetering door te gaan oefenen. Helaas werd mijn  been alleen maar stijver en kon ik steeds korter op de fiets. Een rondje om de golfbaan, en dat was het.

Het duurde even voordat ik aan mezelf wilde toegeven dat dit het was. Daar waar ik normaal ervan uitga dat er licht is aan het eind van de tunnel, moest ik nu knarsentandend toegeven dat het niet een verbetering was voor mij, zo’n fiets. In mijn geestesoog zag ik mij aan huis gekluisterd vanwege het niet kunnen fietsen, en alleen met mijn kleine scootmobiel zou ik ritjes kunnen blijven maken in de wijk. Ik nam een ferme beslissing: de fiets moest weg. Daarmee moest ik echt toegeven dat een echte verbetering in het lopen er waarschijnlijk niet meer inzit.

Gelukkig kon ik een tweedehands scootmobiel aanschaffen met vier wielen en terreinbanden, waarmee ik veilig een verder eind kon rijden. Een betere stoel, en een groter bereik, met de duizelingwekkende snelheid van 15 km per uur – de wereld (nou ja, mijn stad) ligt nu voor mij open. Ik hoor daarmee bij het leger scootmobielers waarvan de gemiddelde leeftijd 75 plus is. Het is dus even slikken: ik ben bijna een bejaarde geworden. Gelukkig wel een mobiele bejaarde.

Dag fiets. Ik hoop dat iemand anders heel gelukkig met je wordt.