De Nationale Zorgverzekering

De laatste tijd zijn de zorgverzekeringen weer onderwerp van gesprek in de fysiotherapiepraktijk waar ik regelmatig kom. Wat me opvalt, is dat er kennelijk veel verschillen zijn in de voorwaarden en vergoedingen per verzekering. Bij de een worden zoveel sessies vergoed, en bij de andere meer of minder, terwijl het wel soortgelijke verzekeringen zijn.
Dat zorgt voor een hoop onnodige administratieve druk. Veel dienstverleners moeten weer contracten afsluiten met allerlei uitvoerders. Dat moet eerst uitgezocht en dan geadministreerd.

Als leek vraag ik mij af of we niet gewoon toemoeten naar een nationale zorgverzekering. 61 zorgverzekeraars voor een land als nederland lijkt me erg veel. En iedere verzekeraar heeft weer een (goedbetaalde) managementlaag. Dat geld kan volgens mij beter worden besteed.

Iedere verzekeraar heeft weer zijn eigen werkwijze, huisstijl, declaratiemodel – allemaal dingen die niet bijdragen aan een betere zorg.

Ik zou zeggen: op de barricaden! (Gaat wat lastig met een scootmobiel, maar we verzinnen wel wat anders). Snijd al die onnodige lagen eruit en besteed het aan handen aan het bed en mensen in het huis. Daar is de echte zorg nodig. Met een snufje menselijkheid om het draaglijk te maken.

En mochten er nog mensen over zijn dan kunnen zij zich verdienstelijk maken door zich te buigen over de recycling van  hulpmiddelen en de verbetering van de informatie-afstemming tussen de partijen in de zorg.

Er is genoeg te doen. Ik zou zeggen: Kom op, nou!

Advertenties

Het NIH syndroom.

rolstoel met wiel

Het NIH syndroom komt uit het Engels en staat voor het “Not Invented Here” Syndroom. Ik kom het regelmatig tegen in de gezondheidszorg. Het betekent dat mensen liever zelf opnieuw het wiel uitvinden dan een reeds uitgevonden wiel gaan gebruiken.

Laatst was ik bij een presentatie van een programma om patiënten te stimuleren zelf te oefenen. We konden twee verschillende varianten bekijken. Dat kwam, omdat twee revalidatiecentra ieder hun eigen programma hadden ontwikkeld of aangekocht. De oplossing was nu, om te kijken welke  het beste beviel en dat programma zou het dan overleven.

Dit soort constructies kom ik met enige regelmaat tegen. Iedereen kiest of ontwikkelt zijn eigen dingetje. En omdat de budgetten beperkt zijn, ziet het er  vaak matigjes uit.

Als leek met NAH kan ik natuurlijk volledig ongenuanceerd naar dit soort dingen kijken. Ik ken de achterhoede gevechten niet die woeden om de budgetten. Ik weet niet hoe iemand zich uiteen gereten voelt omdat hij of zij een dagdeeltje hier heeft voor project x, en een dagdeeltje daar voor  project y, en ook nog geacht wordt met mijlpalen en doelstellingen te komen. Het gevolg: een onvoldoende vooronderzoek en verkenning van de (gehele) markt. In dit geval deed het programma mij enorm denken aan een vrij oud spel van de Wii, dat ‘boodschappen doen’ of iets dergelijks heette. Ook een programma (alleen voor gezonde mensen) om beweging te stimuleren. Geen Kinect maar een Wii balk om de bewegingen te meten. Een sensor om been of arm om te kijken of de bewegingen wel goed gingen. Er zat nog een wedstrijdelement in, je kon met jezelf of iemand anders de strijd aan  en je werd bemoedigend toegesproken door de computer als je wilde.

Dat programma heb ik vijf jaar geleden gebruikt om mijn eigen beweging te stimuleren. Het zal zeker niet de oplossing zijn voor iedereen. Alleen, als leek denk ik dan dat dit programma al het grootste deel oplost. Een samenwerking met apple, dan wel een ontwerp gebaseerd op de basisstructuur van dit spel, scheelt een hoop ontwikkeltijd. Het lijkt erop dat niemand dat heeft meegenomen bij de spellen die ik te zien kreeg.

Het lijkt erop dat er weinig mensen uit de andere sectoren worden betrokken bij dit soort dingen. Er zijn nu veel studies die zich richten op mediadesign, user interface, en andere soorten computerwetenschappen. De mensen die ik daarvan spreek zijn bijna allemaal zeer associatief en creatief, en daarmee ook innovatief in hun ontwerp.

Daarnaast hoorde ik iets over het opzetten van een patiëntenvraagbaaknetwerk. Een raar woord, maar het idee was dat patiënten en professionals in een groep zouden zitten waarvan de leden elkaar zouden kunnen ondersteunen bij vragen en problemen.

Ik dacht meteen aan een soort Quora of Peerby, waar mensen hun vraag in de groep zouden gooien en -afhankelijk van deskundigheid en tijd- zouden anderen die vraag dan beantwoorden.

Dat was niet helemaal wat men in gedachten had: ik kreeg een intakeformulier te zien waarin men zijn of haar medische doopceel geacht werd in te vullen zodat anderen konden bekijken of jij de juiste persoon was om een vraag te stellen. Het zou zomaar kunnen dat een dokter dit had bedacht (anamnese). Maar in de sociale media gaat het tegenwoordig veel losser en sneller. En ik had nog wat privacy issues met zo’n uitgebreide doopceel van mij op het internet.

Kortom: schoenmaker, blijf bij je leest (danwel arts blijf bij je dokterstas) en laat het specificeren van de vraag en het bedenken van oplossingen over aan de nieuwe professionals.

 

 

Marktwerking en netwerking

loesje-marktwerking-480x679

En zo ontmoette ik de afgelopen weken mensen in de gezondheidszorg die spraken over netwerken. Netwerken op mijn gebied, bijvoorbeeld: CVA netwerken.

Voor zover die netwerken al bestaan, konden de onderzoekers niet vaststellen of ze alle netwerken te pakken hadden. De CVA netwerken zouden dienen om kennis te verspreiden onder de eerstelijnszorg, en zouden voor patienten een handvat zijn om een geschoolde therapeut te vinden na hun revalidatie. Aan die verwijzing schort nog steeds het een en ander. Als je niet zelf op onderzoek uit kunt gaan, mag je hopen dat er iemand is die een therapeut vindt die ervaring heeft met de behandeling van jouw ziekte.

Tot zover niets nieuws. En, zoals ik vroeger van mijn professor Jaap Boonstra leerde, is een netwerkorganisatie iets om na te streven.

Nu is er iets nieuws in de netwerken geslopen. Want naast behandelaars zijn de meeste zorgverleners ook nog eens zelfstandig ondernemers. Ze hebben dus baat bij zoveel mogelijk patienten. Daarnaast zijn revalidatiecentra ook een soort van zelfstandig ondernemers. Ze halen hun bestaansrecht immers uit het behandelen van zoveel mogelijk patienten. Zolang iedereen genoeg patienten heeft en van de verzekering mag behandelen, is er niets aan de hand. Maar zodra verzekeraars de kraan gaan dichtdraaien, wordt iedere behandeling van een patient er een. Dat leidt tot verborgen verlenging van behandelingen in revalidatiecentra, en geen of late doorverwijzing naar de eerste lijn.

Ik merk dat mijn innerlijke communist weer de kop opsteekt. Laten we alles centraliseren en standaard behandelingen maken, met een zekere keuzevrijheid om aan de lokale omstandigheden te voldoen. Zo kunnen de zorgverleners datgene doen waar ze het beste in zijn: zorg verlenen. Want door alle regeldruk begint het daaraan te schorten.

“Dat is hier niet de gewoonte”- over onnodige verspilling in ziekenhuizen.

dokter-computer

Zo ken ik iemand die voor een aantal klachten naar de specialist in het ziekenhuis moest. Het nieuws was niet zo leuk – er was niet zoveel aan te doen – maar er moest een aantal vervolgafspraken gemaakt worden met aanpalende behandelaars en specialisten.

De dokter had het net in de computer gezet. Toen hem om een uitdraai van de gegevens die op het scherm stonden werd gevraagd door de patient in kwestie, zei de dokter “Dat is hier niet de gewoonte”. Nadat de patient zijn verbazing had geuit over het niet krijgen van een uitdraai werd uitgelegd dat die niet bij de dokter, maar bij de huisarts van de patient kon worden verkregen. De arts stuurde het dus (per fax? email? uitgeprinte brief? postduif?kleitablet?) naar de huisarts, waar de patient eerst een afspraak mee moest maken om de uitdraai te krijgen van de gegevens die zo op het scherm stonden en waar ze het net over hadden gehad. De patient moest vier vervolgafspraken maken en dat wilde hij graag even op papier, omdat het zo lastig is om alles te onthouden. Om de patient tegemoet te komen, dicteerde de dokter langzaam aan de patient wat op het computerscherm stond. Terwijl deze nota bene klachten had aan zijn handen, die het schrijven moeilijk  en pijnlijk maakten.

En dit vindt plaats in een Academisch ziekenhuis in Leiden, anno 2016! Minister Schippers, bestuur van het LUMC, patientenverenigingen, verzekeraars: word wakker! We hadden zo minstens 15 minuten kunnen besparen als de patient niet pijnlijk de gegevens zelf had moeten opschrijven! Ervanuitgaand dat er veel patienten zijn die hun gegevens willen meenemen, zal dat op een flink aantal uren uitdraaien. Conservatief geschat ziet zo’n arts op het ziekenhuisspreekuur 6 mensen per dag (hopelijk meer) hetgeen leidt tot 6 * 15 = minstens anderhalf uur tijdwinst per dag. Per week komt dat dan uit op 7,5 uur: nagenoeg een werkdag per week. Tel uit je winst!

Aan de andere kant wordt de huisarts niet meer lastiggevallen met dit soort onzinbezigheden. Die heeft het al druk genoeg met andere dingen.

Het doet me echt verdriet dat het gezonde verstand met name in de procecdures niet meer aanwezig is. Je hoeft echt geen Einstein te zijn om dit te verbeteren. Voor de liefhebbers verwijs ik nog eens naar het boek “Why hospitals should fly”  van John J. Nance. Verplichte kost voor de minister, het bestuur van ziekenhuizen, artsen, secretaresses, planners, kortom iedereen die met een patient te maken heeft in de gezondheidszorg.

Ik roep in de woestijn. Luistert er  iemand?

 

Hoe lang het was en hoe ver: de quest voor mijn EVO (deel 1)

evo

Op een dag merkte ik bij het inspecteren van mijn EVO (Enkel-voet orthese) dat er een scheurtje in de voetplaat zat. Dat moest gerepareerd worden, omdat ik niet wilde dat het verder zou scheuren. Ik belde degene die mijn EVO gemaakt had. Het bleek dat ik in september een nieuwe EVO kon bestellen (iedere twee jaar mag dat) en dit was net voor die periode, in mei. “U zult een reparatie dan ook zelf moeten betalen” werd er dreigend gezegd.

Op dat soort momenten ben ik echt met stomheid geslagen. Ik heb niks geks met mijn EVO gedaan – alleen maar ermee gelopen, en dat is tenslotte waar het ding voor bedoeld is. Een voetplaat hoort niet te scheuren. Het is van glasvezel gemaakt, en hoort onverwoestbaar te zijn. Maar dat bedacht ik me natuurlijk allemaal pas nadat mijn man de telefoon had neergelegd. Daarna besprak ik het met mijn mede-revalidanten tijdens het zwemmen. Toen bleek dat het merendeel was overgestapt naar een ander bedrijf, dan het bedrijf dat samenwerkt met het revalidatiecentrum. Terugdenkend aan mijn beide EVO’s was er nogal wat fout gegaan bij de constructie ervan. Er zat een enorme kracht in mijn been, die er voor zorgde dat ik “door de schroeven heen” klapte. Tot drie keer toe moest ik terug om de schroeven te laten vervangen, totdat uiteindelijk de juiste schroef gevonden was. Achteraf bedacht ik me, dat de technicus ook meteen de juiste schroeven erin had kunnen doen, omdat de kracht van mijn been allang bekend was. Ik vroeg een beetje rond en meldde mij bij een ander bedrijf, dat mij werd aanbevolen van verschillende kanten.

De meneer maakte een filmpje en wat foto’s en keek naar de scheur in de voetplaat. “Pas als ik  hem kan openzagen, kan ik echt zien wat er aan de hand is, maar ik vermoed dat men vergeten is een laagje in te voegen.” Dat zou bijna weer reden zijn om de eerste maker aan te klagen. Maar dat kost allemaal kostbare energie, en daar had ik geen zin in. De meneer zei dat hij meteen de aanvraag zou doen bij mijn verzekering, zodat er hopelijk snel aan de EVO begonnen kon worden. Ik hoorde drie weken niks. Daarna bleek dat er een bezoek moest worden gebracht aan een arts die moest bevestigen dat een EVO nog steeds nodig was. Ik werd er wanhopig van. Voordat ik weer gezien kon worden waren we zeker weer vier weken verder. Gelukkig vond ik een arts die zo lief was om mij er tussen te frutten en net voor haar en mijn vakantie had ik een brief waarin stond wat we allemaal al lang wisten: ik had nog steeds een EVO nodig.

De brief ging naar de verzekeraar, en zie, nu had ik toestemming voor een nieuwe EVO. Inmiddels was iedereen op vakantie. Bij het maken van de nieuwe afspraak voor het aanmeten ervan, bleek dat dat begin september werd – de oorspronkelijke vervangdatum voor de EVO!

Wat mij stoort is dat er niet meteen is aangeboden om de EVO  te repareren. Ik vraag geen luxe, ik vraag wat ik nodig heb. Zelf heb ik met Duct tape aangerommeld om te proberen de scheur niet verder te vergroten. De oorspronkelijke maker van de EVO komt er gemakkelijk mee weg. Ik vind dat er niet zozeer een productvergoeding voor een EVO moet zijn, maar een ‘dienst’ vergoeding: de patient heeft altijd recht op een goedzittende, betrouwbare EVO.  Desnoods verstrekt men tijdelijk een standaard EVO, die ik vond op internet: standaard EVO Ook in China vond ik een video van een EVO die voor iedereen op maat te maken is: Op maat draaibare EVO

EUR 177, en direct verkrijgbaar. Ik weet niet of het meteen geschikt is voor iedereen, alleen ben ik benieuwd of zoiets  in ieder geval tijdelijk wat verlichting kan bieden.

Bovendien vergeten verzekeraars dat een EVO een lelijk en onhandig ding is. Ik denk niet dat iemand voor de lol een nieuwe EVO aanvraagt. Als iemand dat doet, is het echt nodig.

Wordt vervolgd.

 

 

CBRexit

rijbewijs

Laatst had ik een gesprek met een mede patiënt tijdens fysiotherapie. Zijn rijbewijs is inmiddels verlopen per 1 juli.

Omdat hij ruimschoots op tijd wilde beginnen, zette hij in februari het proces in werking dat geldt voor gehandicapten. Dat begint met verzamelen. Het verzamelen van de medicatielijst bij de apotheek. Het inleveren van je eigen verklaring bij het CBR. Het regelen van een medische keuring bij een onafhankelijke keuringsarts.

De meeste gehandicapten hebben een fikse teruggang gehad in hun inkomen, wegens gederfde inkomsten. Daarnaast is er meestal een stijging in uitgaven – verzekering, aanpassingen in huis, en dergelijke.

Groot was mijn verbazing om te horen dat de onafhankelijke medische keuring (een gesprekje nav een vragenlijst dat 25 minuten duurde) deze meneer 191 euro kostte. 191 euro voor 30 minuten = 380 euro netto per uur! (plus BTW indien van toepassing = 475) Ik vind het schandalig dat niemand enige regeldruk zet op deze tarieven. Het zou mooi zijn als daar van hogerhand wat paal en perk aan wordt gesteld.

Het proces duurde eindeloos. Meneer hoorde niks, kon niemand bellen over de status en werd met het spreekwoordelijke kluitje in het riet gestuurd. Ik weet dat het CBR enige tijd gesommeerd is om haar zaken en procedures op orde te krijgen. Nu weet ik dat dat voor de gehandicapten onder ons niet het geval is (en wellicht voor andere groepen ook niet).Ministers Schippers en Schultz, werk aan de winkel! Duimschroefjes aandraaien of vervangen.

De medicijnenlijst die de apotheek had verstrekt aan de autoriteiten was niet gezien noch gecontroleerd door de patient, die dacht dat de apotheek “het wel zou weten”. Beste mensen, zet je lieve gezicht op en vraag van alles een kopie dat er over of namens jou verstuurd wordt. Dan heb je in ieder geval inzicht, en je eigen “paper trail” voor het geval er iets niet goed is of iets niet klopt. Er klopt veel meer niet dan wij (willen) weten.

Ineens hoorde onze meneer dat hij was afgekeurd. Hij snapte er niks van. Weer eindeloos bellen en navragen leerde dat een medicijn dat hij al anderhalf jaar niet meer slikte, de boosdoener was. Het was een van de “pammen” (Diazepam, en dergelijke) die wel eens kort worden voorgeschreven voor ontspanning. Dat had hij een paar weken gekregen en de laatste pam was anderhalf jaar geleden genomen. Wat hij niet weet (en ik ook niet) is, of er op de medicijnenlijst die namens de apotheek verstuurd is (ja, dezelfde uit mijn eerdere blogs) ook data heeft toegevoegd van wanneer tot wanneer het medicijn verstrekt is. Ziehier het belang van het houden van controle van informatie die over of namens jou verstrekt wordt. Vraag van alles een kopie, en bij weigering – eis er een,  met mails en kopieen aan de consumentenbond of patiëntenvereniging.

Onze meneer kan nu dus nog niet autorijden. Hij is nog druk bezig de afkeuring aan te vechten omdat de reden die men hem gegeven heeft, onjuist is.  Ik vind vijf maanden achterlijk lang voor een keuringsprocedure. En 191 euro voor een medische keuring van een half uurtje een achterlijk hoog bedrag! Bovendien had die arts de lijst met de “pam” ook gezien. En er geen enkele vraag over gesteld.

Daarom stel ik een #CBRexit voor. Laten we het outsourcen aan een bureau met deskundige keuringsartsen die normale werktijden willen werken. Die zijn vast wel te vinden. En laten we het CBR afschaffen en gewoon helemaal opnieuw beginnen met het organisatie-ontwerp, waarbij klanttevredenheid over de procedure voorop staat. Over de uitslag zal nooit iedereen tevreden zijn – als je wordt afgekeurd, is dat natuurlijk nooit leuk. Maar over de doorlooptijd, tusseninformatie en de uitleg naar de cliënt kan men wel tevredenheid bereiken. En daarmee ook een eerlijke en snelle behandeling van eenieder die gekeurd of geherkeurd moet worden.

 

Groundhog day 2.0

Al eerder heb ik in dit blog mijn ongenoegen uitgesproken over de inefficientie en de ineffectiviteit van het afsprakenproces in het revalidatiecentrum. Afspraken komen niet uit, worden niet goed gepland, noch gecommuniceerd- kortom: een flagrant gebrek aan respect voor de tijd van de patienten en in mindere mate voor de therapeuten.

Schandalig vind ik het. Mijn tandarts heeft een razend drukke praktijk, en altijd tijd voor spoedgevallen tussendoor. Hij heeft zijn planningsproces zoveel mogelijk geautomatiseerd en besteedt aandacht aan zijn patienten. Hij laat – weliswaar op wat kleinere schaal- zien hoe het moet. Het lijkt erop of het revalidatiecentrum hier niet van wil leren. Maar wat het revalidatiecentrum zich niet beseft is dat patienten – en vooral de ambulante – genoeg krijgen van het revalidatiecentrum en elders hun heil gaan zoeken. Ik vernam dat het centrum in zwaar weer zit, financieel, en ik vraag me af of dit proces daaraan ook ten grondslag zit.

Dus kent u iemand hoog in de boom van het revalidatiecentrum? Forward dan even dit blog. En dat van Marijke. We komen graag op de koffie om het even toe te lichten. Sterker nog, we komen met een gratis advies ter verbetering!