Prettige operatie

gebitsdiagram

En zo bleek dat ik een abces had aan de wortel van een kies. Dat moest verwijderd worden, vond de tandarts, en daarvoor moest ik naar de kaakchirurg.

Naar het ziekenhuis gaan is al niet mijn favoriete bezigheid, dus ik zag er nogal tegenop. Gelukkig was het een prettige ervaring, voor zover ervaringen prettig kunnen zijn. Ik had mijn medische gegevens meegenomen, want er werd inderdaad meerdere malen gevraagd naar wat ik slikte. Bij ontvangst moesten we een vragenlijst over de omgang met vleesvarkens en andere bacteriehaarden invullen, en daarna mocht ik in de wachtkamer gaan zitten om te wachten op mijn beurt. Er hing een bordje aan de muur: “Schakel uw telefoon helemaal uit”. De medepatienten zaten allemaal op hun telefoon vanalles te doen. Op het computerscherm in de wachtkamer stond hoe je kon inloggen op het internet. Ik besloot maar eens te vragen wat de bedoeling was. Het bleek dat je in de wachtkamer wel mocht internetten, maar niet in de behandelkamer.

Vervolgens werd ik door een verpleegkundige gebracht naar een röntgenkamer waar een hele foto van mijn gebit werd gemaakt. Ik werd vervolgens naar de behandelkamer gebracht waar een vriendelijke dame zich voorstelde als kaakchirug en een andere die de assisterende verpleegkundige bleek te zijn. Later kwam er nog een derde dame bij – van de afdeling communicatie, zodat ze patienten beter kon voorlichten over het reilen en zeilen in het ziekenhuis.

De gegevens werden nogmaals gecontroleerd en daarna werd de hele operatie stap voor stap uitgelegd. Ik kreeg een verdoving en een bel (drukkknop) in mijn hand waar ik op kon drukken in de tijd dat de verdoving inwerkte. Tijdens het wachten lag ik lekker stil in de stoel een beetje te mediteren. Daarna kwam iedereen terug, en begon de behandeling. Volgens de verpleegkundige die uitlegde aan de communicatiemevrouw was dit team uitstekend op elkaar ingespeeld. “We hoeven elkaar maar aan te kijken en we weten wat we bedoelen”. Dat bleek ook wel. Bij een kik van mij kreeg ik extra verdoving, en na de ingreep instructie over wat te doen na de operatie. Die informatie werd ook nog op schrift meegegeven. Tevens bevatte het een (nood) telefoonnummer voor het geval er nog iets te bespreken was.

Opgelucht stapte ik weer naar buiten. Dat viel me enorm mee! Pijnstillers gehaald bij de apotheek in het ziekenhuis, alwaar ik toestemming moest geven om die gegevens te delen met mijn ‘vaste’ apotheek. Het leek me logisch dat dat gebeurde. Zou het niet slimmer zijn om te vragen of mensen het niet willen delen?

 

Advertenties

Lustrum

lustrum

En zo vliegt de tijd en zijn we alweer vijf jaar verder na mijn beroerte. Vijf jaar en een beetje, want ik was het eerder vergeten op het correcte tijdstip (21 april 2012). Toevallig was ik op zoek naar een foto en kwam in het album van 2012 terecht. Het is opmerkelijk hoeveel je vergeet, en ook, hoe enorm de vooruitgang is die je hebt gemaakt. Als ik nu nog gefrustreerd ben omdat ik niet zoveel kan als ik zou willen, dan zetten de foto’s uit 2012 me weer op het rechte pad. Bij het zien van de foto’s herinner ik me weer hoe ontzettend moe ik was. En hoe moeilijk het was om te zitten. De juiste manier te vinden om op het toilet te komen. Met mijn rolstoel te rijden. En zo nog een heleboel meer. We zijn net terug van vakantie uit Helsinki, en dat ging vlekkeloos. In het eerste jaar mocht ik niet op vakantie. Het kon ook niet, want ik kon nauwelijks lopen, laat staan, staan.

Al kijk ik graag naar de lichtpuntjes (wat gaat er beter dan eerst) – toch is het makkelijk om te vergeten waar je vandaan kwam. Simpelweg omdat het niet meer op dezelfde manier in je lichaam zit als eerst. Zo bekeken, kan ik zeker stellen dat je blijft herstellen, al gaat het veel langzamer dan eerst. Houd moed, zou ik willen zeggen tegen mensen en hun families die getroffen zijn door een CVA. Je weet niet wat er beter kan, maar dat er iets beter zal gaan, is zeer waarschijnlijk. En dat is een mega lichtpuntje.

Natte of droge accu?

specificaties scootmobiel

Als je gaat vliegen met een scootmobiel, moet je van tevoren allerlei gegevens verstrekken. Ik heb een opvouwbare scootmobiel met gel accu’s. Die mag je meenemen in het vliegtuig, mits je bij boeking te gegevens verstrekt over de accu’s. Dat doe ik dan ook braaf. Helaas kan ik bovenstaand tabelletje niet uploaden dus het is altijd een gegoochel om de gegevens erin te krijgen.

Naast accu’s heb ik ook een geheugenstoornis. Dat betekent dat ik na de boeking een diepe zucht slaak in de wetenschap dat ik alle gegevens heb doorgegeven, en vervolgens ik meteen weer alles vergeet  wat ik over mijn scootmobiel weet. Nou ja, ik weet dat ik hem kan opvouwen, dat hij rood is en dat ik hem mag meenemen in het vliegtuig.

Bij het inchecken op Schiphol is het dan ook weer hetzelfde liedje: “Heeft u een natte of een droge accu?” Iedere keer vergeet ik weer dat die vraag komt (omdat ik alle gegevens al heb verstrekt) en iedere keer sta ik met mijn mond vol tanden. Bovendien is het een gel accu. Is dat nat of droog? Geen idee. Het komt me voor dat het niet zo moeilijk moet zijn om bij alle balies op schiphol een lijstje neer te leggen met alle opvouwbare scootmobielen. Immers, zoveel typen zijn er niet. Zo’n lijstje is trouwens niet nodig als mensen de opmerkingen over het type scootmobiel dat je bij boeking in moet vullen even leest.

Nog handiger zou het zijn als er een soort keurmerk zou bestaan (“goedgekeurd voor vliegtuigen”) waardoor niemand zich meer het hoofd hoeft te breken of een scootmobiel wel meemag of niet. Het zou mooi zijn als de fabrikant van mijn scootmobiel (Pride) zich daar eens even druk om maakt. Gegeven de functie van de produkten voor de gebruikers (en de prijs die we voor de produkten mogen betalen) lijkt het me een geweldig idee.

Wie o wie gaat het uitvoeren?

pride-opvouwbare-scootmobiel-gogo-elite-traveller

 

Assistentie gevraagd

IMG_8531

Als ik op vakantie ga vliegen, vraag ik op Schiphol altijd assistentie aan. Ik kan immers niet goed lopen en dat breekt je op op een vliegveld als Schiphol. Ditmaal moesten we ons na het inchecken melden bij een balie met wachtkamer waar een mevrouw zat die het allemaal regelde. Iemand kwam met een rolstoel (model oncomfortabel) om mij door de douane te brengen. We hadden afgesproken dat mijn gezin mij naar de gate zou brengen. Zo gezegd, zo gedaan: we gingen door de douane en mijn dochter reed me naar de gang. Ik hoopte al op een kopje koffie voor de vlucht.

Bij de bocht besloot de rolstoel het te begeven. Een wiel rolde eraf, en was niet meer te maken. En dan sta je ineens in het niemandsland tussen de douane en de gate.

We vroegen een douanemeneer of hij ons kon helpen of iemand kon waarschuwen. “We zijn van een ander bedrijf” zei hij “dus dat weet ik niet”.

We speurden rond en na ongeveer 10 minuten(!) wachten zagen we een mevrouw in het uniform van Schiphol. Ik vroeg haar om hulp. “Ja, ik ben nou bezig met iemand anders”. Voordat ze wegsnelde vroeg ik om haar hulp omdat er niemand was die kennelijk hier ons hulp kon bieden. “Er staan hier rolstoelen die u kunt gebruiken”. Er was geen rolstoel in de buurt te bekennen. Opvallend hoe mensen je dan ineens niet (willen) zien. Dochterlief ging door de gang rennen om te kijken of ze een rolstoel kon vinden. Na weer 10 minuten kwam ze terug “ik heb er een gevonden die in een hoek staat, maar ik weet niet of ik die mag meenemen”. De tijd tikte door, dus ik zei dat ze die mocht meenemen als er niemand was die ter plekke het tegenovergestelde beweerde. Zo kwamen we nog net op tijd bij de gate aan, voordat het boarden zou beginnen. Geen koffie.

De volgende keer laat ik toch mezelf maar weer duwen door een officiele mevrouw of meneer. Die kan hopelijk wel tijdig hulptroepen activeren, voor het geval het misgaat.

Heb je een scootmobiel?Dan kun je lopen.

scootmobieltaxi1Deze logica zal niet iedereen echt logisch voorkomen, maar de redenering wordt gebezigd door bedrijven die de taxiregeling uitvoeren voor de WMO.

Een collega die niet kan lopen én een scootmobiel heeft, liep hier ondanks tegenaan. Zij wilde met de taxi ergens heen, en maakt dan gebruik van de rolstoeltaxi. De taxichauffeur eiste dat ze uit haar scootmobiel kwam, omliep naar de bus om in te stappen, en dan zelf ging zitten.

Dit is fysiek onmogelijk voor mijn collega. Ze kan amper staan, laat staan lopen, en doet zo ongeveer alles met haar scootmobiel. Tot voorkort kon ze gewoon met haar scootmobiel de bus inrijden en dan blijven zitten of, in sommige gevallen, de transfer maken naar een stoeltje naast haar. “Dan gaat het voor u niet door” zei de chauffeur toen ze weigerde uit te stappen en vertrok.

Het lijkt een geval van regels die gemaakt zijn door iemand die geen gehandicapten kent of gezien heeft. Men schiet zijn doel voorbij, zeker voor deze mevrouw die volledig van taxivervoer afhankelijk is. De regels zijn ruimer dan menig taxibedrijf weet. Het is belangrijk dat men de code VVR goed doorneemt en dan met de te vervoeren cliënt tot een oplossing komt. Iemand proberen te dwingen te lopen die dat niet kan, valt niet in de categorie “oplossing”. Ik zou de gemeente Leiden willen aanraden de bedrijven die de aanbesteding van gehandicaptenvervoer uitvoeren, goed te instrueren omtrent het vervoeren van mensen zoals mijn collega. Tenslotte is deze regeling voor haar bedoeld.

 

Back home. Now what?

Depressed_Middle_Aged_Man_6348988

When people arrive back at home after a stay in the hospital and/or rehab center, something may go wrong. The “something” I am talking about is that people don’t always realize that you have to work  hard to get your body back on track, or at least to stay on track. I have written about this earlier, which is why I decided to write about it in English today.

This week I have met a couple of people who didn’t do anything after they returned home. So, whether your doctor recommended something to you or not, it is important to pay attention to the following issues:

  • Keep moving. Make sure you do something in the area of sport to give your body a regular workout. In the Netherlands the place for adapted excercise is the fysiotherapist. The best is to go to one with training in the area of neurological disorders. If one of those isn’t available, ensure that you work with a regular physiotherapist and ask your doctor for instructions for the physiotherapist.
  • Train your brain. It depends on your handicap what kind of training that should be, but there are different games online available to train certain areas of your brain. Again check out the site of the stroke foundation in your area to find suitable games and excercises
  • Ensure you have mental support. To cope with the loss of certain skills or tasks or your job, it is important to have professional support to get a grip on things. This can be done by a specialized therapist or psychologist.
  • Check your safety at home. It is important to ensure that all transfers, movements, grips, etc are up to the regular safety standards. An Ergotherapist can help to analyze whether you are not too tired (work-rest balance) and  how you can use certain tools to  move around in a safe manner.
  • Make sure you do something fun with ‘Normal’ people. From my own personal experience it has been very good to participate in a ceramics class, and a silversmithing class. As long as you talk to the instructor to explore whether you can participate safely, it is great to make something in the midst of a group of ‘normal’ people, outside the “handicapped” zone.

While these are simple recommendations, there are many people I meet who don’t follow any of them. It really improves the quality of your life when you do.

Good luck1

Braintraining

city islandHet blijft belangrijk om jezelf te ontwikkelen. Ik ben een tijd bezig geweest met Lumosity, maar dat begint me behoorlijk te vervelen – en het kost best veel geld. Daarom ben ik op zoek gegaan naar andere alternatieven. Wat bij mij het meest beschadigd is, is mijn korte termijn geheugen. Als ik iets moet onthouden en iemand begint daarna tegen me te praten, ben ik het weer vergeten. Soms is het gewoon vijf of tien minuten later, en ben ik weer vergeten wat ik moest doen.

De simulatiespellen zijn handig om je korte termijn geheugen te trainen. Je moet onthouden wat belangrijk is, en je moet meerdere dingen in de gaten houden. Afhankelijk van je niveau kun je bepalen welk spel voor jou het beste is. De Sims bijvoorbeeld is voor mij veel te moeilijk en ingewikkeld. SIMcity, waar je een stad moet bouwen, is dan beter, al hebben ze een irritante manier bedacht om het spel op gang te houden: er is een kwade geest die regelmatig delen van je stad platgooit.

Nu suggereerde mijn telefoon City Island 2, en dat lijkt precies op mijn lijf geschreven. We zullen het zien. De eerse mijlpalen zijn gehaald en er staan 20 huizen.

Fijn weekend!