Heb je een scootmobiel?Dan kun je lopen.

scootmobieltaxi1Deze logica zal niet iedereen echt logisch voorkomen, maar de redenering wordt gebezigd door bedrijven die de taxiregeling uitvoeren voor de WMO.

Een collega die niet kan lopen én een scootmobiel heeft, liep hier ondanks tegenaan. Zij wilde met de taxi ergens heen, en maakt dan gebruik van de rolstoeltaxi. De taxichauffeur eiste dat ze uit haar scootmobiel kwam, omliep naar de bus om in te stappen, en dan zelf ging zitten.

Dit is fysiek onmogelijk voor mijn collega. Ze kan amper staan, laat staan lopen, en doet zo ongeveer alles met haar scootmobiel. Tot voorkort kon ze gewoon met haar scootmobiel de bus inrijden en dan blijven zitten of, in sommige gevallen, de transfer maken naar een stoeltje naast haar. “Dan gaat het voor u niet door” zei de chauffeur toen ze weigerde uit te stappen en vertrok.

Het lijkt een geval van regels die gemaakt zijn door iemand die geen gehandicapten kent of gezien heeft. Men schiet zijn doel voorbij, zeker voor deze mevrouw die volledig van taxivervoer afhankelijk is. De regels zijn ruimer dan menig taxibedrijf weet. Het is belangrijk dat men de code VVR goed doorneemt en dan met de te vervoeren cliënt tot een oplossing komt. Iemand proberen te dwingen te lopen die dat niet kan, valt niet in de categorie “oplossing”. Ik zou de gemeente Leiden willen aanraden de bedrijven die de aanbesteding van gehandicaptenvervoer uitvoeren, goed te instrueren omtrent het vervoeren van mensen zoals mijn collega. Tenslotte is deze regeling voor haar bedoeld.

 

Back home. Now what?

Depressed_Middle_Aged_Man_6348988

When people arrive back at home after a stay in the hospital and/or rehab center, something may go wrong. The “something” I am talking about is that people don’t always realize that you have to work  hard to get your body back on track, or at least to stay on track. I have written about this earlier, which is why I decided to write about it in English today.

This week I have met a couple of people who didn’t do anything after they returned home. So, whether your doctor recommended something to you or not, it is important to pay attention to the following issues:

  • Keep moving. Make sure you do something in the area of sport to give your body a regular workout. In the Netherlands the place for adapted excercise is the fysiotherapist. The best is to go to one with training in the area of neurological disorders. If one of those isn’t available, ensure that you work with a regular physiotherapist and ask your doctor for instructions for the physiotherapist.
  • Train your brain. It depends on your handicap what kind of training that should be, but there are different games online available to train certain areas of your brain. Again check out the site of the stroke foundation in your area to find suitable games and excercises
  • Ensure you have mental support. To cope with the loss of certain skills or tasks or your job, it is important to have professional support to get a grip on things. This can be done by a specialized therapist or psychologist.
  • Check your safety at home. It is important to ensure that all transfers, movements, grips, etc are up to the regular safety standards. An Ergotherapist can help to analyze whether you are not too tired (work-rest balance) and  how you can use certain tools to  move around in a safe manner.
  • Make sure you do something fun with ‘Normal’ people. From my own personal experience it has been very good to participate in a ceramics class, and a silversmithing class. As long as you talk to the instructor to explore whether you can participate safely, it is great to make something in the midst of a group of ‘normal’ people, outside the “handicapped” zone.

While these are simple recommendations, there are many people I meet who don’t follow any of them. It really improves the quality of your life when you do.

Good luck1

Braintraining

city islandHet blijft belangrijk om jezelf te ontwikkelen. Ik ben een tijd bezig geweest met Lumosity, maar dat begint me behoorlijk te vervelen – en het kost best veel geld. Daarom ben ik op zoek gegaan naar andere alternatieven. Wat bij mij het meest beschadigd is, is mijn korte termijn geheugen. Als ik iets moet onthouden en iemand begint daarna tegen me te praten, ben ik het weer vergeten. Soms is het gewoon vijf of tien minuten later, en ben ik weer vergeten wat ik moest doen.

De simulatiespellen zijn handig om je korte termijn geheugen te trainen. Je moet onthouden wat belangrijk is, en je moet meerdere dingen in de gaten houden. Afhankelijk van je niveau kun je bepalen welk spel voor jou het beste is. De Sims bijvoorbeeld is voor mij veel te moeilijk en ingewikkeld. SIMcity, waar je een stad moet bouwen, is dan beter, al hebben ze een irritante manier bedacht om het spel op gang te houden: er is een kwade geest die regelmatig delen van je stad platgooit.

Nu suggereerde mijn telefoon City Island 2, en dat lijkt precies op mijn lijf geschreven. We zullen het zien. De eerse mijlpalen zijn gehaald en er staan 20 huizen.

Fijn weekend!

App

Eerder had ik al bericht over de slechte kwaliteit van het openbaar vervoer voor gehandicapten. Mijn dochter heeft dit gebruikt als inspiratie voor een studie opdracht. Ze heeft over deze dienstverlening een filmpje gemaakt:

Al is de populatie van de onderzoeksgroep beperkt, ik denk niet, dat meer mensen ondervragen zal leiden tot andere bevindingen.

Ik denk dat deze dames een goede suggestie hebben om een schakel in het vervoerproces voor invaliden te vergemakkelijken. Daarom hoop ik dat de NS hier nota van neemt en dit omzet in een opdracht tot ontwikkeling van de app. De reden voor zo’n app is in het filmpje goed te zien! (Let op de energiebalk onderaan het scherm. Dit is de energie van de gehandicapte).

#trotsemoeder #gehandicapt #goedidee #ns

Liplip

liplip-meike

Het wordt al bijna lente. Bloemetjes steken hun kop op, en na een bijzonder vervelende week (vervelend want ik was zo moe) werd ik wakker met een ouderwetse zin om uit bed te springen en wat te gaan doen.

Het eerste dat er bij mij bij inschoot na mijn CVA was mijn make up. Ik probeerde er in het revalidatiecentrum wel gezellig uit te zien en liet de postorderbedrijven regelmatig wat leuks bezorgen in de vorm van (rekbare) tunieken en leggings die met een hand aan te trekken waren. Daarnaast vond ik het al een hele prestatie om mijn haar te kammen, dus verdere make up handelingen waren uitgesloten.

Voor mijn CVA was ik fan van de lang houdbare lipstick. Mijn jongste dochter vond dat altijd interessant, en riep “Liplip!” als ik nog geen lippenstift ophad. Zelf probeerde ze dat dan uitgebreid met haar kleutermake-up.

Ik besloot maar eens te gaan kijken wat er nu was, omdat ik alle make up had weggegooid. De houdbaarheidsdatum was allang verstreken.

Wat bleek: mijn longlasting lipstick van Etos (ooit de best geteste door de consumentenbond) was verdwenen uit het assortiment. Inmiddels was het vervangen door een lipgloss achtige substantie die volgens de verpakking net zo lang zou blijven zitten als de oude.

Wat ik kreeg was een soort tomatensoep effect. Ik voelde me net Floddertje. Zowel de lipgloss achtige substantie als mijn motoriek zorgden voor het Floddertje effect. Ik voelde me een idioot. Gelukkig had ik nog een heleboel schoonmaakdoekjes voor make up, en ik haalde alles er weer af. Na drie keer proberen leek het te lukken. Ik ging naar fysiotherapie: als iedereen in de lach zou schieten vanwege mijn make up, zou ik voortaan kleurloos door het leven gaan.

Gelukkig kreeg ik veel positieve reacties, waardoor ik mijn zelfvertrouwen voelde groeien. Dat had de afgelopen maanden met het vallen en slecht lopen een flinke knauw gekregen, maar krabbelde nu weer overeind.

Liplip

 

Van zuignap tot ergotherapeut

instapbad-vita-rozemarijn

Na de reacties op mijn vorige blog werd het duidelijk dat de zuignap niet geschikt is voor toepassing bij het vastmaken van handgrepen in de badkamer. Hetgeen bij mij dan meteen tot de vraag leidt: waarom is het dan nog toegestaan om die dingen te verkopen? Is er geen instantie die daar over gaat en die alarm moet slaan? Mij ontbreekt de energie om daar achteraan te gaan. Misschien wijd ik er een tweetje aan naar de consumentenbond.

Gelukkig had ik al voor de val een afspraak gemaakt met de ergotherapeute. Dat ging over veilig staan, maar ik had nu een aanvullende vraag: kon zij voor mij een routine bedenken waarmee ik toch veilig in en uit bad kon komen?

Dat kon ze. En zonder zuignaphaken, maar met de badplank. De routine wordt nu dat ik de badplank op het bad leg al voordat ik erin ga, en als ik er weer uit moet, ga ik op de badplank zitten. Dan draaien en benen uit het bad. Dan transfer naar het toilet, om nog verder af te drogen en aan te kleden. En dan pas staan en weglopen.

Mocht het nog meer bergafwaarts gaan, dan zal ik mijn toevlucht moeten nemen tot een zitbad. Ik heb het bovenstaande modelletje maar even uitgeprobeerd 😉

 

 

Stokhouder

stokhouder

Mijn scootmobiel moet in huis staan. Dat wordt ten sterkste aangeraden door de fabrikant. Het vervelende is, dat wij een miniscuul schuurtje hebben waar de scoot niet in kan.  Dus moet hij in de hal staan, die groot genoeg, maar helaas niet erg groot is. Ook leek het ons handig bij aanschaf om een stokhouder erop te laten zetten, zodat ik mijn stok veilig kan vervoeren. De stokhouder zit er bij mij precies zo op als het plaatje hier laat zien.

De houder steekt een stukje uit in de gang. Ik kan de huiskamer uit, maar moet erop letten dat ik de stokhouder omzeil. Vorige maand was ik gevallen door een klein tegeltje. Deze maand werd ik verrast door de stok in de stokhouder. Voordat ik het wist wat er gebeurde, lag ik op de grond, met hevige pijn in mijn rechterzij. Ik had geen idee hoe het kwam. Vermoedelijk ben ik op/in de stok terechtgekomen en daarna voorover gevallen, waardoor ik de aanhechting van de  houder compleet verbogen heb.

Het deed enorm zeer. Inmiddels, twee dagen later, heb ik een fikse bloeduitstorting op mijn buik en schrammen op andere lichaamsdelen. Jaren ben ik niet of nauwelijks gevallen, en nu twee keer in een maand tijd. Jammer voor de mensen van het valonderzoek – heb ik eens wat interessants, valt het net een maand buiten de onderzoeksperiode!

In ieder geval leek het ons verstandig om nog eens te kijken waar de valrisico’s in en om het huis waren. De stokhouder blijft weg- die gaan we niet meer installeren. In plaats daarvan doe ik hem in de tas, of maak ik een klittenband steun met een zakje vast aan de tas. Daar kan de stok in zonder dat er een slecht zichtbare stokhouder in de weg zit.

Ook leek het me verstandig om een greep in de badkamer te maken, ondanks mijn weerzin daartegen. In de ‘35% korting want zonde om weg te gooien bak’ bij onze grootgrutter vond ik een afgeprezen badkamergreep die verplaatsbaar was en de tegels niet beschadigde. Mijn huis wordt nu echt “seniorified”. Ik vind het vreselijk maar voorkom liever dat ik nog een keer zo’n smak maak. Te veel vallen betekent het einde van het bad, en dat stel ik liever nog heel lang uit.

Aan de horizon gloren de seniorendouche en het seniorenappartement. Brrrrr.