“De dokter komt zo”….

Het is een raar gevoel als je op een hoge brancard het ziekenhuis word binnengereden. Wind door je haren, rap tempo en dan een scherpe bocht naar rechts de onderzoekskamer in. Ik word aangesloten op allerlei apparatuur door een aardige verpleegster. “De dokter komt zo” en weg is ze. “Zo” duurt wat langer in een weekend op de eerste hulp. Dan komt de dokter die allerlei vragen stelt, variërend van administratieve (“wie is uw huisarts? waar bent u verzekerd?”) tot medische (“wat zijn uw klachten? wanneer begonnen ze?’) Mijn arm heeft de neiging om de hele tijd uit bed te vallen. Voor de zekerheid ga ik maar op mijn hand liggen. Tijd wordt iets surrealistisch. Ik heb geen idee meer hoelang ik hier ben. Ondertussen worden er kleine onderzoekjes uitgevoerd (reflexen) die niet zoveel opleveren. Bloed wordt afgenomen. Tenslotte komt de dokter met de mededeling dat ik een CT scan moet ondergaan. Weer op wieltjes naar de scanruimte. “Kunt u overstappen?” “Nee”‘ (en ik denk erachteraan ‘U wéét toch dat ik gedeeltelijk verlamd ben’ maar ben te moe om het te zeggen). Met een laken word ik op het apparaat getrokken en erin geschoven.Vrij korte tijd later word ik er weer uitgereden en op de gang geparkeerd. Ik krijg een touwtje in mijn hand om aan te trekken als er iets is.Voor de rest is er niemand.

Ik voel me als vroeger toen ik klein was bij de klantenservice van een warenhuis. “Wil de moeder van het meisje met het blauwe jasje haar komen ophalen bij de balie?”  Helaas. Dit keer geen moeder, geen lolly en niemand anders.  Ik voel me ontzettend alleen gelaten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s